anaglif

Anaglif

Anaglif to jedna z najstarszych technik obrazowania stereoskopowego. Polega na nałożeniu na siebie zabarwionych zdjęć stereopary, lekko przesuniętych w linii poziomej. W efekcie otrzymujemy obraz w dopełniających barwach.

Tak przygotowane obrazy oglądane przez specjalne kolorowe okulary dają wrażenie głębi.

ZZZZ

Wadą anaglifu jest znaczna utrata naturalnych kolorów zaś niewątpliwą zaletą możliwość stosowania tej techniki zarówno do zdjęć statycznych oglądanych w formie obrazów na ekranie projekcyjnym czy druku ( ilustracje książek, pocztówki, itd.) oraz do filmów.

Dysponując stereoparą obrazu anaglif można w łatwy sposób przygotować samemu, korzystając z programów komputerowych oferowanych powszechnie w Internecie. Gotowy przetworzony obraz możemy przesłać mailem bądź po wydrukowaniu pocztą np. znajomym z wakacji.

Na rynku można spotkać okulary anaglifowe w różnych kolorach, do różnych zastosowań. Stąd należy zwrócić uwagę na prawidłowy dobór okularów w odpowiednim kolorze dla poszczególnych anaglifów, przy publikacji których najczęściej podawany jest kolor właściwych okularów. Najbardziej rozpowszechnionym zestawem kolorów dla anaglifu jest cjan/magenta.

W technice kinowej 3D obok anaglifu cjan/magenta stosowane są równie powszechnie technologie o nieco odmiennych kolorach, znane pod nazwami: Dolby3D oraz ColorCode 3D.

Zalety
- nieograniczone rozmiary
- zastosowanie do obrazów statycznych oraz ruchomych
- łatwość samodzielnego przegotowania

Wady

- znaczna utrata kolorów i tym samym informacji o obrazie